Nós éramos um
quando a madrugada
chegava tão cedo
(tão cedo chegava…)
que só o silêncio
nos sobressaltava.
Nós éramos muito
não éramos nada.
E o odor do feno
quase inebriava
se as nuvens desciam
quando respiravas
em nome das vésperas
de todas as águas.
Nós éramos tanto
não éramos nada.
E pétala a pétala
nos ramos das bétulas
um nó de mercúrio
abria e fechava
e às vezes no escuro
nos iluminava.
Nós éramos tudo
não éramos nada.
segunda-feira, janeiro 02, 2006
sábado, dezembro 31, 2005
sexta-feira, dezembro 30, 2005
quarta-feira, dezembro 28, 2005
Depois da chuva: memória descritiva, 2
Uma nuvem de cinza, espessa, começou a erguer-se
na direcção da serra. Até que o azul
das águas da Ria, deixando a península,
atravessando os campos ainda molhados,
se foi erguendo até à quase
absoluta transparência. Visto
contra o dédalo de ramos da figueira, nus,
o céu parece simultaneamente
próximo e distante, volátil
e apaziguador. A noi
tece.
E a noite espalha nas paredes de casa
a sua luz velada, efémera,
numa lenta transfiguração das coisas todas
da terra e do mar.
na direcção da serra. Até que o azul
das águas da Ria, deixando a península,
atravessando os campos ainda molhados,
se foi erguendo até à quase
absoluta transparência. Visto
contra o dédalo de ramos da figueira, nus,
o céu parece simultaneamente
próximo e distante, volátil
e apaziguador. A noi
tece.
E a noite espalha nas paredes de casa
a sua luz velada, efémera,
numa lenta transfiguração das coisas todas
da terra e do mar.
terça-feira, dezembro 27, 2005
Da casa [3ª e última parte]
E no entanto
ás veces as mulleres riscaban os alicerces
dispondo as canecas na mesa.
E se afastaban as mans por un instante do fogo
a humidade entraba nas divisorias
dos cuartos.
E sabían que se adormecesen
ou movesen os ramos da oliveira
un relampo cortaría en metades
os meses.
E por iso se estendían de memoria no arame das viñas
até que o rumor dos bosques iluminados polas aves
batese nas paredes da casa e amañecese.
E no entanto
ás vezes as mulheres enchían os cántaros
co lume evaporado das presas.
E os nenos calaban á entrada dos astros
a ollar a nube de silencio
pousada nos tanques.
E entón adormecían como se a sombra non tivese peso
e as candeas trouxesen ao patio
a pausada respiración da herba seca.
E no entanto
ás veces as mulleres saían durante a noite
e recollían nos lenzos
as primeiras sementes
aladas
do pradairo.
E ataban aos fíos de lá humedecidos nas puntas
as súas vagarosas hélices
puxando delas para o centro das mechas
acesas.
E só entón o rumor dos bosques iluminados polas aves
batía nas paredes da casa
e amañecía.
Poema de José Carlos Barros.
Tradução para galego: Tiago Vidal Figueiroa e Leopoldo Lagos Nunes.
ás veces as mulleres riscaban os alicerces
dispondo as canecas na mesa.
E se afastaban as mans por un instante do fogo
a humidade entraba nas divisorias
dos cuartos.
E sabían que se adormecesen
ou movesen os ramos da oliveira
un relampo cortaría en metades
os meses.
E por iso se estendían de memoria no arame das viñas
até que o rumor dos bosques iluminados polas aves
batese nas paredes da casa e amañecese.
E no entanto
ás vezes as mulheres enchían os cántaros
co lume evaporado das presas.
E os nenos calaban á entrada dos astros
a ollar a nube de silencio
pousada nos tanques.
E entón adormecían como se a sombra non tivese peso
e as candeas trouxesen ao patio
a pausada respiración da herba seca.
E no entanto
ás veces as mulleres saían durante a noite
e recollían nos lenzos
as primeiras sementes
aladas
do pradairo.
E ataban aos fíos de lá humedecidos nas puntas
as súas vagarosas hélices
puxando delas para o centro das mechas
acesas.
E só entón o rumor dos bosques iluminados polas aves
batía nas paredes da casa
e amañecía.
Poema de José Carlos Barros.
Tradução para galego: Tiago Vidal Figueiroa e Leopoldo Lagos Nunes.
domingo, dezembro 25, 2005
sexta-feira, dezembro 23, 2005
Da casa [2ª parte]
Mais nese tempo os homes avanzaban contra a desorde.
E abrían fendas na encosta. E despois
desfacían as pedras. E despois traían ese
pó case roubado ao fogo
a fin de xuntar ao escaso aluvión
as luces acesas de marzo. E despois entraban nas minas
e bombeaban a agua do subsolo
e saían de novo a camiño das agras.
E só despois lanzaban as sementes á terra.
E no domingo rezaban como se a litoloxía os ouvise.
Mais nese tempo os homes respiraban polos xuncos
dos paúis en canto estendían os drenos.
E aplanaban o granito das plataformas
atando á nuca
as máscaras de caolín.
E medían as curvas de nivel aspirando a agua.
E deixaban no val os pulmóns submersos.
E traían despois as pedras das terrazas
e erguían represas
onde a enchente
habería de subir
até o límite
da casa.
E adormecían no pesadelo de imaxinar os panos dos liñares
a taparlles o rostro
cando xa non houbese máis nada.
Mais nese tempo os homes crían
que os ferros se dobran sostendo a respiración.
E acendíanse fornallas
receaban a repercusión dos desastres.
E non sopraban as canas nin erguían pilares
de ladrillo xunto ao fogo refractario.
E desviábanse da lava incandescente
e da diástole dos foles.
E só de noite ousaban baixar aos algares
e bater nunha forxa
cos pulsos.
E só entón a casa e a claridade e un fío de agua.
Poema de José Carlos Barros.
Tradução para galego: Tiago Vidal Figueiroa e Leopoldo Lagos Nunes.
E abrían fendas na encosta. E despois
desfacían as pedras. E despois traían ese
pó case roubado ao fogo
a fin de xuntar ao escaso aluvión
as luces acesas de marzo. E despois entraban nas minas
e bombeaban a agua do subsolo
e saían de novo a camiño das agras.
E só despois lanzaban as sementes á terra.
E no domingo rezaban como se a litoloxía os ouvise.
Mais nese tempo os homes respiraban polos xuncos
dos paúis en canto estendían os drenos.
E aplanaban o granito das plataformas
atando á nuca
as máscaras de caolín.
E medían as curvas de nivel aspirando a agua.
E deixaban no val os pulmóns submersos.
E traían despois as pedras das terrazas
e erguían represas
onde a enchente
habería de subir
até o límite
da casa.
E adormecían no pesadelo de imaxinar os panos dos liñares
a taparlles o rostro
cando xa non houbese máis nada.
Mais nese tempo os homes crían
que os ferros se dobran sostendo a respiración.
E acendíanse fornallas
receaban a repercusión dos desastres.
E non sopraban as canas nin erguían pilares
de ladrillo xunto ao fogo refractario.
E desviábanse da lava incandescente
e da diástole dos foles.
E só de noite ousaban baixar aos algares
e bater nunha forxa
cos pulsos.
E só entón a casa e a claridade e un fío de agua.
Poema de José Carlos Barros.
Tradução para galego: Tiago Vidal Figueiroa e Leopoldo Lagos Nunes.
quinta-feira, dezembro 22, 2005
Da casa [1ª parte]
Nunca soubemos se é posíbel que no seu voo por un instante
as aves cambien a traxectoria,
se lles é posíbel a escolla,
se necesariamente repiten ano tras ano
ese percurso que as trae de lonxe ao fondo do val,
se un relampo as fende ou ilumina,
se están suxeitas á propagación migratoria das frases,
se o vento do atlántico puxa delas
para o centro dos meteoros.
Nunca soubemos en que marxe se levantan os caules
onde os cardumes adormecían
antes das explosións,
se as mareas alteran a corrente dos lagos da península
ou apenas irrompen no abismo das aguas
e expanden as placas até a desorde
das páxinas numeradas dos libros,
se os peixes do fondo disipan nas vertentes cóncavas
o metal incandescente dos procesos erosivos,
se as arxilas do diluvio
precipitan aínda nos leitos de chea,
se a sede é un dos designios da abundancia.
Nunca soubemos se a poderosa evocación do paraíso
nos liga ás raíces das maceiras
ou se é apenas a memoria dos froitos
o que se expande nas arterias
até a deflagración do desexo.
Nunca soubemos se o corazón e os incendios
son pronomes posesivos inscritos na paisaxe,
se o fogo irrompe dos alicerces da casa,
se a infancia deixa na pel
as manchas a sepia das constelacións,
se o movemento de translación da terra aquece a agua
das vasillas de zinc
que as mulleres deixan ao lume,
se é posíbel que os nenos regresen do pasado
cos seus fachos de sarabia
e incendiar as planicies.
Nunca soubemos,
sabemos sempre tan pouco do que se refire
ao amor.
Poema de José Carlos Barros.
Tradução para galego: Tiago Vidal Figueiroa e Leopoldo Lagos Nunes.
as aves cambien a traxectoria,
se lles é posíbel a escolla,
se necesariamente repiten ano tras ano
ese percurso que as trae de lonxe ao fondo do val,
se un relampo as fende ou ilumina,
se están suxeitas á propagación migratoria das frases,
se o vento do atlántico puxa delas
para o centro dos meteoros.
Nunca soubemos en que marxe se levantan os caules
onde os cardumes adormecían
antes das explosións,
se as mareas alteran a corrente dos lagos da península
ou apenas irrompen no abismo das aguas
e expanden as placas até a desorde
das páxinas numeradas dos libros,
se os peixes do fondo disipan nas vertentes cóncavas
o metal incandescente dos procesos erosivos,
se as arxilas do diluvio
precipitan aínda nos leitos de chea,
se a sede é un dos designios da abundancia.
Nunca soubemos se a poderosa evocación do paraíso
nos liga ás raíces das maceiras
ou se é apenas a memoria dos froitos
o que se expande nas arterias
até a deflagración do desexo.
Nunca soubemos se o corazón e os incendios
son pronomes posesivos inscritos na paisaxe,
se o fogo irrompe dos alicerces da casa,
se a infancia deixa na pel
as manchas a sepia das constelacións,
se o movemento de translación da terra aquece a agua
das vasillas de zinc
que as mulleres deixan ao lume,
se é posíbel que os nenos regresen do pasado
cos seus fachos de sarabia
e incendiar as planicies.
Nunca soubemos,
sabemos sempre tan pouco do que se refire
ao amor.
Poema de José Carlos Barros.
Tradução para galego: Tiago Vidal Figueiroa e Leopoldo Lagos Nunes.
segunda-feira, dezembro 19, 2005
Quase o Inverno
O frio parece reconduzir-nos ao que é essencial: à nervura, à raiz, ao desenho do tronco da amendoeira. Como se nos aproximasse das pequenas coisas, dos pequenos sinais, das evidências.
domingo, dezembro 18, 2005
A Intacta Ferida
para Calamity Spot
que uma ferida intacta se desenhe nos meus olhos
quando a luz da manhã irromper desmesuradamente
entre o deserto e o silêncio.
que uma ferida intacta se desenhe no meu rosto
quando a febre desmoronar as vertentes
iluminadas de novembro.
que uma ferida intacta se desenhe na minha pele
quando a água e a vertigem do esquecimento se misturarem
no vidro esmagado
com os pés descalços.
que uma ferida intacta se desenhe na minha cabeça inânime
enquanto uma nuvem de fósforo se espalha vagarosamente
entre as artérias e as palavras que já não sei escrever
de memória.
que uma ferida intacta se desenhe nos meus olhos
quando a luz da manhã irromper desmesuradamente
entre o deserto e o silêncio.
que uma ferida intacta se desenhe no meu rosto
quando a febre desmoronar as vertentes
iluminadas de novembro.
que uma ferida intacta se desenhe na minha pele
quando a água e a vertigem do esquecimento se misturarem
no vidro esmagado
com os pés descalços.
que uma ferida intacta se desenhe na minha cabeça inânime
enquanto uma nuvem de fósforo se espalha vagarosamente
entre as artérias e as palavras que já não sei escrever
de memória.
sábado, dezembro 17, 2005
A Natureza
jcb
A Natureza somos nós: com o que já existe: uma estrada na cumeada, as árvores que plantamos nas margens pré-existentes, a linha da água em cujos taludes desenhamos arbustos ou um freixo e suas folhas em número ímpar.

A Natureza somos nós: com o que já existe: uma estrada na cumeada, as árvores que plantamos nas margens pré-existentes, a linha da água em cujos taludes desenhamos arbustos ou um freixo e suas folhas em número ímpar.
sexta-feira, dezembro 16, 2005
A Noite
Os archotes das fábricas iluminavam a Noite
enquanto a sombra caminhava na orla dos bosques
de bétulas. O branco desses troncos antiquíssimos
era a única memória da água
nas periferias.
Há um espaço difuso em que as paredes de tijolo
e o zinco das coberturas se misturam à matéria vegetal
incombustível: não é bem a cidade e não é bem
o desastre. E só os archotes erguiam
o lume evaporado à lenta oscilação dos cilindros
dos fornos
quando a nuvem de gelo poisou nos ombros
das crianças e se chegou a temer
que nunca mais pudesse amanhecer.
enquanto a sombra caminhava na orla dos bosques
de bétulas. O branco desses troncos antiquíssimos
era a única memória da água
nas periferias.
Há um espaço difuso em que as paredes de tijolo
e o zinco das coberturas se misturam à matéria vegetal
incombustível: não é bem a cidade e não é bem
o desastre. E só os archotes erguiam
o lume evaporado à lenta oscilação dos cilindros
dos fornos
quando a nuvem de gelo poisou nos ombros
das crianças e se chegou a temer
que nunca mais pudesse amanhecer.
quarta-feira, dezembro 14, 2005
A praia
O que muda na praia durante o ano não é apenas
o seu perfil transversal
ou longitudinal: mas sobretudo o modo como
a luz se demora nas dunas
ou corre ao longo das areias
molhadas na vazante;
mas sobretudo o modo como
se mistura na espuma por entre as vagas
alterosas do sudeste;
mas sobretudo o modo como
fica poisada à flor das águas
quando nenhuma outra linha parece separar
o mar
e o
céu.
o seu perfil transversal
ou longitudinal: mas sobretudo o modo como
a luz se demora nas dunas
ou corre ao longo das areias
molhadas na vazante;
mas sobretudo o modo como
se mistura na espuma por entre as vagas
alterosas do sudeste;
mas sobretudo o modo como
fica poisada à flor das águas
quando nenhuma outra linha parece separar
o mar
e o
céu.
domingo, dezembro 11, 2005
Quase chão
O marulhar das ondas, ontem, anunciava o levante. Mas não havia almareio. Adivinhava-se que o dia haveria de nascer assim, com um mar incapaz, raso, quase chão. Apenas com o vento do leste a encapelar a superfície das águas.
sábado, dezembro 10, 2005
Ainda a luz do Inverno





Miguel Martinho: águastintas, águasfortes, chine collé, pedra gravada.
Mitologias, regressos, procuras, desencontros, labirintos, pedras de água, fios de seda, margens, palavras, taludes, aluvião: a Arte de Miguel Martinho apresenta-se ao público na casa propriamente dita.
Para que o Inverno seja também esta luz, e não apenas a das laranjas iluminadas por dentro.
Casa de Cacela, Agro-Turismo. Vila Nova de Cacela. Inauguração da exposição de Miguel Martinho: 10 de Dezembro, 17.30 h.
Subscrever:
Mensagens (Atom)














